(Cambodia PR Team) ទាក់ទងនឹងការដកខ្លួនរបស់ថៃចេញពី MOU ឆ្នាំ២០០១ ថ្ងៃទី៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០២៦
(Cambodia PR Team) ទាក់ទងនឹងការដកខ្លួនរបស់ថៃចេញពី MOU ឆ្នាំ២០០១ ថ្ងៃទី៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០២៦
ការឆ្លើយតបរបស់ក្រុមការងារសាធារណមតិកម្ពុជា (Cambodia PR Team) ទាក់ទងនឹងការដកខ្លួនរបស់ថៃចេញពី MOU ឆ្នាំ២០០១
ថ្ងៃទី៧ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០២៦
—————-
សំណួរទី ១៖ តើការសម្រេចរបស់កម្ពុជាក្នុងការប្រើប្រាស់យន្តការផ្សះផ្សារដោយចាប់បង្ខំ (Compulsory Conciliation) ក្រោមអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីច្បាប់សមុទ្រ (UNCLOS) មានគោលបំណងអ្វី?
ចម្លើយ៖ ការសម្រេចប្រើប្រាស់យន្តការផ្សះផ្សារដោយចាប់បង្ខំ (Compulsory Conciliation) ក្រោមអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីច្បាប់សមុទ្រ (UNCLOS) គឺកម្ពុជាមានគោលបំណងសំខាន់ក្នុងការបង្កើតមធ្យោបាយអព្យាក្រឹត និងផ្អែកលើច្បាប់អន្តរជាតិ ដើម្បីជួយដោះស្រាយវិវាទសមុទ្ររវាងរដ្ឋភាគីដោយសន្តិវិធី។ យន្តការនេះត្រូវបានកម្ពុជាសម្រេចយកមកប្រើបន្ទាប់ពីថៃសម្រេចដកខ្លួនជាឯកតោភាគីចេញពី MOU ឆ្នាំ២០០១ ដែលធ្វើឱ្យកម្ពុជាមិនអាចពឹងផ្អែកលើយន្តការទ្វេភាគីបានទៀត។ ដូច្នេះ អនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីច្បាប់សមុទ្រ (UNCLOS) បានក្លាយជាមូលដ្ឋានច្បាប់អន្តរជាតិជំនួស ដើម្បីធានាថាការដោះស្រាយតំបន់ទាមទារត្រួតគ្នានឹងនៅតែបន្តក្នុងស្មារតីសន្តិភាព និងយុត្តិធម៌។ យន្តការនេះមិនបង្ខំឱ្យភាគីទទួលយកលទ្ធផលទេ ប៉ុន្តែ ជាការជួយបង្កើតលក្ខខណ្ឌសម្រាប់ការចរចា និងការស្វែងរកដំណោះស្រាយដែលអាចទទួលយកបានទាំងសងខាង។
សំណួរទី ២៖ តើការដកខ្លួនរបស់ថៃចេញពី MOU ឆ្នាំ២០០១ អាចប៉ះពាល់ដល់ក្របខណ្ឌសហប្រតិបត្តិការអ្វីខ្លះ?
ចម្លើយ៖ ការដកខ្លួនរបស់ថៃចេញពី MOU ឆ្នាំ២០០១ អាចបង្កផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ក្របខណ្ឌសហប្រតិបត្តិការដែលធ្លាប់ជាមូលដ្ឋានសម្រាប់ការចរចារវាងកម្ពុជា និងថៃជាងពីរទសវត្សរ៍មកហើយ។ ទីមួយ វាធ្វើឱ្យបាត់បង់យន្តការផ្លូវការដែលធ្លាប់ប្រើសម្រាប់ពិភាក្សា និងដោះស្រាយបញ្ហាតំបន់ទាមទារដែនសមុទ្រត្រួតគ្នា។ ទីពីរ វាអាចបង្កភាពមិនច្បាស់លាស់ក្នុងការអភិវឌ្ឍធនធានធម្មជាតិរួម ជាពិសេសប្រេង និងឧស្ម័ន ដែលត្រូវការការវិនិយោគរយៈពេលវែង និងស្ថិរភាពខ្ពស់។ លើសពីនេះ វាក៏អាចបង្កភាពតានតឹងផ្នែកនយោបាយ និងសន្តិសុខលើផ្ទៃសមុទ្រ និងធ្វើឱ្យដំណើរការចរចាព្រំដែនកាន់តែស្មុគស្មាញ និងយឺតយ៉ាវជាងមុន។
សំណួរទី ៣៖ ហេតុអ្វីបានជា MOU ឆ្នាំ២០០១ ត្រូវបានចាត់ទុកជាក្របខណ្ឌសំខាន់សម្រាប់ការរក្សាសន្តិភាពលើដែនសមុទ្ររវាងកម្ពុជា និងថៃ?
ចម្លើយ៖ MOU ឆ្នាំ២០០១ ត្រូវបានចាត់ថាជាក្របខណ្ឌគតិយុត្តសំខាន់ ព្រោះវាជាយន្តការតែមួយដែលភាគីទាំងពីរបានឯកភាពគ្នាក្នុងការគ្រប់គ្រងតំបន់ទាមទារដែនសមុទ្រត្រួតគ្នា។ វាមិនត្រឹមតែបើកផ្លូវឱ្យមានការចរចាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្កើតគណៈកម្មការបច្ចេកទេសចម្រុះ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាបច្ចេកទេស និងជំរុញការអភិវឌ្ឍធនធានធម្មជាតិរួម។ ជាង ២៥ ឆ្នាំកន្លងមក MOU នេះបានដើរតួនាទីសំខាន់ក្នុងការទប់ស្កាត់ការកើនឡើងនៃជម្លោះ និងរក្សាស្ថិរភាពលើផ្ទៃសមុទ្រ។ ដូច្នេះ ការបាត់បង់ក្របខណ្ឌនេះ ត្រូវបានគេមើលឃើញថា អាចប៉ះពាល់ដល់សន្តិភាព និងធ្វើឱ្យស្ថានភាពតំបន់កាន់តែមានអស្ថិរភាព។ ហេតុដូច្នេះហើយបានជាកម្ពុជាត្រូវសម្រេចចិត្តប្រើយន្តការអន្តរជាតិជំនួសវិញ៕
