វិចារណកថា៖ ភស្តុតាងជាក់ស្តែងដែលយោធាថៃថត និងបង្ហោះដោយខ្លួនឯង មិនអាចឱ្យពាក្យបដិសេធណាមួយលុបបំបាត់ការពិតបានឡើយ

វិចារណកថា៖ ភស្តុតាងជាក់ស្តែងដែលយោធាថៃថត និងបង្ហោះដោយខ្លួនឯង មិនអាចឱ្យពាក្យបដិសេធណាមួយលុបបំបាត់ការពិតបានឡើយ

ដោយ៖លោកតា

ក្នុងទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិ មានពេលខ្លះពាក្យសម្តីរបស់អ្នកនយោបាយអាចមានឥទ្ធិពលលើមតិសាធារណៈ មានពេលខ្លះសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់អាចបង្កើតការយល់ច្រឡំ ឬបង្វែរទិសដៅនៃការពិភាក្សាសាធារណៈ។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលមិនអាចបដិសេធបាន គឺ «ការពិត»។ ហើយនៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី២១នេះ ការពិតមិនមែនជារឿងដែលអាចលាក់បាំងបានងាយស្រួលដូចសម័យមុនឡើយ មព្រោះបច្ចេកវិទ្យាបានប្រែក្លាយពិភពលោកឱ្យក្លាយជាសាក្សីដ៏ធំមួយ ដែលអាចរក្សាទុករូបភាព សំឡេង វីដេអូ ទិន្នន័យទីតាំង និងភស្តុតាងគ្រប់ប្រភេទបានយ៉ាងច្បាស់លាស់។

នៅពេលដែលមានរូបភាព និងវីដេអូដែលត្រូវបានថត និងបង្ហោះដោយកងកម្លាំងយោធាថៃផ្ទាល់ បង្ហាញពីសកម្មភាពនៅក្នុងតំបន់ដែលកម្ពុជាអះអាងថាស្ថិតក្រោមអធិបតេយ្យភាពរបស់ខ្លួន នោះភស្តុតាងទាំងនោះបានក្លាយជាឯកសារសាធារណៈ ដែលអាចត្រូវបានពិនិត្យ ផ្ទៀងផ្ទាត់ និងវិភាគដោយអ្នកជំនាញ អ្នកសារព័ត៌មាន អង្គការអន្តរជាតិ និងសាធារណជនទូទៅ។ ភស្តុតាងបែបនេះមិនមែនជាព័ត៌មានដែលចេញពីភាគីម្ខាងដើម្បីធ្វើការឃោសនានោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្វីដែលភាគីពាក់ព័ន្ធបានផ្សព្វផ្សាយដោយខ្លួនឯង។

ហេតុនេះហើយ ទើបការបដិសេធ ឬការព្យាយាមបកស្រាយផ្ទុយពីអ្វីដែលភ្នែកមនុស្សអាចមើលឃើញ និងត្រចៀកមនុស្សអាចស្តាប់ឮ តែងតែប្រឈមមុខនឹងសំណួរដ៏ធំមួយពីសាធារណៈជនថា៖ តើពាក្យសម្តីគួរឱ្យជឿជាក់ជាងភស្តុតាង ឬភស្តុតាងគួរឱ្យជឿជាក់ជាងពាក្យសម្តី?

រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសថៃ ជាមន្ត្រីដែលតំណាងឱ្យមុខមាត់ និងកិត្តិយសរបស់ប្រទេសថៃ ដូច្នេះ សេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់លោកគួរតែឈរលើមូលដ្ឋាននៃការពិត ភាពត្រឹមត្រូវ និងការទទួលខុសត្រូវ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើការអះអាងទាំងនោះផ្ទុយពីភស្តុតាងដែលត្រូវបានបង្ហាញជាសាធារណៈរួចហើយ នោះបញ្ហាថាមិនមែនស្ថិតនៅលើអ្នកដែលសួរសំណួរនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារវាងពាក្យសម្តី និងទង្វើ។

ក្នុងសង្គមប្រជាធិបតេយ្យទំនើប មន្ត្រីសាធារណៈមិនត្រឹមតែទទួលខុសត្រូវចំពោះរដ្ឋាភិបាលរបស់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះការពិតផងដែរ ព្រោះការពិតគឺជាមូលដ្ឋាននៃការជឿទុកចិត្ត។ នៅពេលដែលការពិតត្រូវបានមើលរំលង ឬព្យាយាមបិទបាំង ការជឿទុកចិត្តក៏ចាប់ផ្តើមរង្គោះរង្គើដូចគ្នា។

ប្រវត្តិសាស្ត្រពិភពលោកបានបង្ហាញជាច្រើនលើកច្រើនសារ ថារដ្ឋាភិបាលជាច្រើនធ្លាប់ព្យាយាមបដិសេធអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅលើដី ប៉ុន្តែចុងក្រោយភស្តុតាងបានក្លាយជាសាក្សីដែលមិនអាចបំបិទមាត់បាន។ រូបថតមួយសន្លឹក វីដេអូមួយឈុត ឬសំឡេងមួយឃ្លា អាចមានអានុភាពខ្លាំងជាងសេចក្តីថ្លែងការណ៍រាប់រយទំព័រ ព្រោះវាជាអ្វីដែលមនុស្សអាចមើលឃើញដោយផ្ទាល់។

អ្វីដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ជាងនេះ គឺភស្តុតាងទាំងនោះមិនមែនត្រូវបានប្រមូលដោយភាគីកម្ពុជាឡើយ ប៉ុន្តែជាភស្តុតាងដែលបានកើតចេញពីភាគីថៃផ្ទាល់។ នេះមានន័យថា វាមិនមែនជាការចោទប្រកាន់ដែលគ្មានមូលដ្ឋានទេ ប៉ុន្តែជាអ្វីដែលអាចត្រូវបានត្រួតពិនិត្យដោយសាធារណៈ។ នៅពេលដែលអ្នកថតរូបខ្លួនឯង អ្នកថតវីដេអូខ្លួនឯង ហើយបង្ហោះវាដោយខ្លួនឯង នោះវាក្លាយជាឯកសារដែលមានទម្ងន់ជាងការបដិសេធនៅពេលក្រោយ។

បញ្ហាសំខាន់មិនមែនគ្រាន់តែថាតើមានការចូលទៅក្នុងតំបន់ណាមួយឬអត់នោះទេ ប៉ុន្តែជាបញ្ហានៃការគោរពអធិបតេយ្យភាព គោរពច្បាប់អន្តរជាតិ និងគោរពទំនាក់ទំនងជាអ្នកជិតខាង។ ប្រទេសណាក៏ដោយដែលអះអាងថាខ្លួនគោរពច្បាប់អន្តរជាតិ គួរតែមានភាពក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការអនុញ្ញាតឱ្យមានការស៊ើបអង្កេតដោយឯករាជ្យ និងការផ្ទៀងផ្ទាត់តាមបច្ចេកទេស ដើម្បីបញ្ជាក់ការពិត។

ជាងនេះទៅទៀត ការព្យាយាមបដិសេធភស្តុតាងដែលមានស្រាប់ អាចបង្កឱ្យសហគមន៍អន្តរជាតិមានការសង្ស័យកាន់តែខ្លាំង ព្រោះនៅក្នុងយុគសម័យព័ត៌មាន មនុស្សមិនស្តាប់តែអ្វីដែលអ្នកនិយាយទេ ប៉ុន្តែពួកគេក៏ពិនិត្យមើលអ្វីដែលអ្នកធ្វើផងដែរ។ ការទទួលខុសត្រូវចំពោះអំពើរបស់ខ្លួន គឺជាសញ្ញានៃភាពចាស់ទុំខាងនយោបាយ ខណៈការបដិសេធការពិត គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យភាពជឿជាក់រងការខូចខាត។

សម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជា បញ្ហានេះមិនមែនគ្រាន់តែជាជម្លោះព្រំដែនមួយប៉ុណ្ណោះទេ វាពាក់ព័ន្ធទៅនឹងសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់ជាតិ អធិបតេយ្យភាពរបស់រដ្ឋ និងមរតកដែលបុព្វបុរសបានបន្សល់ទុក។ ដូច្នេះ ការការពារទឹកដី និងការទាមទារឱ្យមានការគោរពច្បាប់អន្តរជាតិ មិនមែនជាការបង្កជម្លោះទេ ប៉ុន្តែជាសិទ្ធិស្របច្បាប់របស់ប្រទេសឯករាជ្យមួយ។

ចុងក្រោយនេះ សារដែលគួរតែផ្ញើទៅកាន់រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសថៃ គឺសាមញ្ញប៉ុន្តែមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ៖ ភាពជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់មិនត្រូវបានវាស់វែងដោយសមត្ថភាពក្នុងការបដិសេធការពិតនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានវាស់វែងដោយភាពក្លាហានក្នុងការប្រឈមមុខនឹងការពិត។ ពាក្យសម្តីអាចបន្លឺឡើងក្នុងរយៈពេលខ្លី ប៉ុន្តែភស្តុតាងនៅតែមាន។ សេចក្តីថ្លែងការណ៍អាចត្រូវបានកែប្រែ ប៉ុន្តែរូបភាព វីដេអូ និងការពិតមិនអាចកែប្រែអត្ថន័យរបស់វាបានឡើយ។

ការពិតមិនត្រូវការអ្នកណាមកការពារទេ ព្រោះការពិតមានកម្លាំងការពារខ្លួនឯង។ ហើយនៅពេលដែលភស្តុតាងបាននិយាយរួចហើយ ពិភពលោកនឹងស្តាប់ភស្តុតាង មុននឹងស្តាប់ការបដិសេធ។ នេះគឺជាមេរៀនដែលប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្រៀនជាតិទាំងឡាយ ហើយក៏ជាមេរៀនដែលអ្នកនយោបាយគ្រប់រូបគួរតែចងចាំជានិច្ចថា៖ ការពិតអាចត្រូវបានពន្យារពេលទទួលស្គាល់ ប៉ុន្តែមិនអាចត្រូវបានលុបបំបាត់បានឡើយ៕