【បទអត្ថាធិប្បាយ】 ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ ទើបយល់ច្បាស់ពីការឈឺចាប់របស់ប្រជាជនកម្ពុជា ដែលបន្សល់ទុកដោយក្រុមឧក្រិដ្ឋជន Online Scam

【បទអត្ថាធិប្បាយ】 ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ ទើបយល់ច្បាស់ពីការឈឺចាប់របស់ប្រជាជនកម្ពុជា ដែលបន្សល់ទុកដោយក្រុមឧក្រិដ្ឋជន Online Scam

ពួកគេមកកម្ពុជា ដើម្បីរកលុយ។ ពួកគេប្រព្រឹត្តបទល្មើសលើទឹកដីកម្ពុជា។ ហើយនៅពេលបណ្តាញត្រូវបានបង្ក្រាប ពួកគេយកលុយរត់ចេញទៅកន្លែងផ្សេង។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលពួកគេមិនបានយកទៅជាមួយ៖ កេរ្តិ៍ឈ្មោះដែលពួកគេទុកចោលនៅកម្ពុជា។

អ្នកដែលរកផលប្រយោជន៍ គឺមនុស្សមួយក្រុមតូច។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលត្រូវទទួលការរិះគន់ ការសង្ស័យ និងការមើលងាយ គឺប្រជាជនកម្ពុជារាប់លាននាក់ ដែលមិនបានពាក់ព័ន្ធនឹងអំពើឆបោកទាំងនោះសូម្បីតែបន្តិច។

នេះហើយជាផ្នែកដ៏ឈឺចាប់បំផុតនៃរឿងរ៉ាវនេះ។

ហើយប្រសិនបើថ្ងៃនេះក្រុមឧក្រិដ្ឋជនកំពុងចាកចេញពីកម្ពុជា ដើម្បីទៅរកទីតាំងថ្មី នោះមិនមែនមានន័យថាបញ្ហាបានបញ្ចប់ឡើយ។ វាមានន័យតែមួយប៉ុណ្ណោះ៖ ឧក្រិដ្ឋកម្មកំពុងស្វែងរកទីតាំងថ្មីដែលមានចន្លោះប្រហោងថ្មី។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ បទល្មើសឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា (Online Scam) បានក្លាយជាបញ្ហាដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយសម្រាប់កម្ពុជា។ បញ្ហានេះមិនត្រឹមតែបង្កការខាតបង់ដល់ជនរងគ្រោះប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងធ្វើឱ្យកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ប្រទេសរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងផងដែរ។

ចំពោះបញ្ហានេះ យើងមិនគួរគេចវេសពីការពិតឡើយ។ កន្លងមក មានចំណុចខ្វះខាតមួយចំនួនក្នុងការអនុវត្តច្បាប់ ការត្រួតពិនិត្យ និងការគ្រប់គ្រងនៅតាមមូលដ្ឋានខ្លះៗ។ ការអនុវត្តច្បាប់មិនបានតឹងរ៉ឹងគ្រប់គ្រាន់ ប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យនៅមានចន្លោះប្រហោង ហើយនៅកន្លែងខ្លះអាចមានមនុស្សមួយចំនួនមើលរំលង ឬបើកផ្លូវឱ្យក្រុមឧក្រិដ្ឋជន ដោយសារផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន។

ប្រសិនបើចំណុចខ្វះខាតទាំងនេះមិនមានទេ ក្រុមឧក្រិដ្ឋជនបរទេសប្រហែលជាមិនអាចចូលមក និងពង្រីកសកម្មភាពរបស់ពួកគេនៅកម្ពុជាបានយ៉ាងងាយស្រួលដូចដែលបានកើតឡើងនោះឡើយ។

ហេតុនេះ ការបង្ក្រាបបទល្មើសឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យានាពេលបច្ចុប្បន្ន មិនគួរត្រូវបានមើលឃើញត្រឹមតែជារឿងសម្រាប់អួតអាងនោះទេ។ នៅក្នុងទស្សនៈមួយ វាគឺជាដំណើរការកែតម្រូវចំណុចខ្វះខាតពីអតីតកាល និងជាការទទួលខុសត្រូវចំពោះបញ្ហាដែលបានកើតឡើងរួចមកហើយ។

ជាពិសេស បញ្ហាអំពើពុករលួយ គឺជាចំណុចមួយដែលមិនអាចមើលរំលងបាន។ មនុស្សម្នាក់ដែលទទួលសំណូកអាចគិតថា ខ្លួនកំពុងតែទទួលបានផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែផលវិបាកចុងក្រោយវិញ អាចធ្លាក់លើប្រទេសជាតិទាំងមូល។

នៅពេលក្រុមឧក្រិដ្ឋជនទទួលបានប្រាក់ និងចាកចេញពីប្រទេសទៅ បន្ទាប់ពីពួកគេបន្សល់ទុកសកម្មភាពខុសច្បាប់ វាមិនមែនជាក្រុមជនល្មើសប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវរងផលវិបាកនោះទេ។ ប្រទេសដែលពួកគេធ្លាប់ប្រព្រឹត្តសកម្មភាព ក៏ត្រូវរងនូវការខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះផងដែរ ដោយអាចត្រូវបានគេភ្ជាប់ជាមួយពាក្យដូចជា «ប្រទេសដែលមានការឆបោកតាមអ៊ីនធឺណិត» ឬ «ប្រទេសដែលគ្មានសុវត្ថិភាព»។

ន័យសំខាន់គឺ មនុស្សមួយក្រុមតូចអាចទទួលបានផលប្រយោជន៍ពីសកម្មភាពខុសច្បាប់ ប៉ុន្តែប្រជាជន និងប្រទេសទាំងមូលជាអ្នកទទួលបន្ទុកនៃផលវិបាក។ តម្លៃដែលត្រូវបង់សម្រាប់បញ្ហាបែបនេះ គឺធ្ងន់ធ្ងរជាងប្រាក់ដែលក្រុមឧក្រិដ្ឋជនរកបានទៅទៀត។

ទោះជាយ៉ាងណា មានចំណុចមួយទៀតដែលគួរត្រូវបានបញ្ជាក់ឱ្យបានច្បាស់។ បទល្មើសឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាទ្រង់ទ្រាយធំដែលធ្លាប់កើតឡើងនៅកម្ពុជា ភាគច្រើនត្រូវបានរាយការណ៍ថា ពាក់ព័ន្ធនឹងក្រុមឧក្រិដ្ឋជនបរទេស មិនមែនជាប្រជាជនកម្ពុជាទូទៅនោះទេ។

ក្រុមទាំងនេះអាចចូលមកជួលទីតាំងផ្សេងៗ ដូចជា តំបន់អាជីវកម្ម អគារ សណ្ឋាគារ អាផាតមិន ឬផ្ទះឯកជន ហើយនាំយកទាំងទុន មនុស្ស និងបច្ចេកទេសមកប្រើប្រាស់សម្រាប់សកម្មភាពខុសច្បាប់។

ប៉ុន្តែនៅពេលព័ត៌មានអំពីបទល្មើសទាំងនេះត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយទៅក្រៅប្រទេស វាបែរជាត្រូវបានភ្ជាប់ជាបន្តបន្ទាប់ជាមួយពាក្យថា «អំពើឆបោករបស់កម្ពុជា»។

ជាការពិត ការដែលបទល្មើសកើតឡើងនៅក្នុងប្រទេសណាមួយ គឺបង្ហាញថាប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យ និងការអនុវត្តច្បាប់នៅប្រទេសនោះមានចំណុចត្រូវកែលម្អ។ កម្ពុជាក៏មិនអាចគេចចេញពីការទទួលខុសត្រូវចំពោះចំណុចនេះបានឡើយ។

ប៉ុន្តែ «កន្លែងដែលបទល្មើសកើតឡើង» និង «អ្នកដែលប្រព្រឹត្តបទល្មើស» គឺជារឿងពីរផ្សេងគ្នា។

ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើក្រុមឧក្រិដ្ឋជនបរទេសទៅប្រព្រឹត្តបទល្មើសឆបោកនៅប្រទេសចិន សហរដ្ឋអាមេរិក ថៃ ឬប្រទេសណាមួយទៀត យើងអាចពិភាក្សា និងរិះគន់អំពីចំណុចខ្វះខាតក្នុងការត្រួតពិនិត្យរបស់ប្រទេសនោះបាន។ ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថា ប្រជាជនសាមញ្ញរបស់ប្រទេសនោះសុទ្ធតែជាអ្នកប្រព្រឹត្តបទល្មើសនោះឡើយ។

កម្ពុជាក៏ដូចគ្នា។

ជាក់ស្តែង អ្នកដែលរងផលប៉ះពាល់ខ្លាំងបំផុតពីបញ្ហានេះក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមក គឺប្រជាជនកម្ពុជាសាមញ្ញដែលមិនបានពាក់ព័ន្ធនឹងអំពើឆបោកទាល់តែសោះ។ កេរ្តិ៍ឈ្មោះប្រទេសត្រូវរងការប៉ះពាល់ អាជីវកម្មខ្លះជួបការលំបាក ទំនុកចិត្តរបស់ភ្ញៀវទេសចររងផលប៉ះពាល់ ហើយសម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន នៅពេលឮឈ្មោះ «កម្ពុជា» ពួកគេអាចនឹកឃើញដល់ការឆបោក ឬការជំរិតជាមុន។

សម្រាប់ប្រជាជនកម្ពុជាដែលរស់នៅ និងធ្វើការដោយសុចរិត នេះអាចជាផ្នែកមួយដែលឈឺចាប់បំផុត។ ពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើខុសច្បាប់ឡើយ ប៉ុន្តែត្រូវទទួលផលប៉ះពាល់ពីសកម្មភាពរបស់ក្រុមមនុស្សដែលពួកគេមិនធ្លាប់ស្គាល់ផង។

ថ្មីៗនេះ មិត្តភក្តិដែលជាអ្នកសារព័ត៌មានភាសាចិនម្នាក់នៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ីបានប្រាប់ថា ប្រទេសរបស់គាត់ក៏កំពុងប្រឈមមុខនឹងការកើនឡើងនៃក្រុមជនបរទេសដែលចូលមកបង្កើតសកម្មភាពឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាផងដែរ។ គាត់បាននិយាយថា ពេលនេះគាត់ចាប់ផ្តើមយល់កាន់តែច្បាស់ពីអារម្មណ៍ និងការឈឺចាប់ដែលប្រជាជនកម្ពុជាបានជួបប្រទះ។

ពាក្យសម្តីនេះមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ ព្រោះវាបង្ហាញថា នៅពេលបញ្ហាដូចគ្នាកើតឡើងក្នុងប្រទេសរបស់ខ្លួន មនុស្សអាចយល់បានកាន់តែច្បាស់ថា ការដែលប្រទេសមួយត្រូវបានភ្ជាប់ឈ្មោះជាមួយបទល្មើសដែលប្រព្រឹត្តដោយក្រុមឧក្រិដ្ឋជន គឺឈឺចាប់យ៉ាងណា។

នេះមិនមែនមានន័យថា យើងចង់ឱ្យប្រទេសដទៃជួបប្រទះបញ្ហាដូចកម្ពុជានោះទេ។ ប៉ុន្តែវាបង្ហាញពីការពិតមួយថា ក្រុមឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាមិនមែនជាកម្មសិទ្ធិរបស់ប្រទេសណាមួយ ឬជាតិសាសន៍ណាមួយឡើយ។ ពួកគេតែងស្វែងរកទីកន្លែងដែលមានលក្ខខណ្ឌងាយស្រួលសម្រាប់ការប្រព្រឹត្តបទល្មើស។

នៅពេលកម្ពុជានៅមានចន្លោះប្រហោងក្នុងការត្រួតពិនិត្យ ក្រុមឧក្រិដ្ឋជនបានចូលមក។ នៅពេលការអនុវត្តច្បាប់កាន់តែតឹងរ៉ឹង ការបង្ក្រាបកាន់តែខ្លាំង និងការរស់នៅសម្រាប់ពួកគេកាន់តែលំបាក ពួកគេក៏នឹងស្វែងរកទីតាំងថ្មី។

នេះជាលក្ខណៈរបស់បទល្មើសឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា៖ កន្លែងណាមានប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យធូររលុង ពួកគេអាចព្យាយាមចូលទៅកន្លែងនោះ។ កន្លែងណាដែលមានចន្លោះប្រហោង ឬមានអ្នកព្រមទទួលផលប្រយោជន៍ខុសច្បាប់ ក៏អាចក្លាយជាទីតាំងសម្រាប់សកម្មភាពរបស់ពួកគេ។

ហេតុនេះ ការដែលក្រុមឧក្រិដ្ឋជនចាកចេញពីកម្ពុជាទៅកាន់ប្រទេសផ្សេង មិនមានន័យថាបញ្ហាឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាបានបញ្ចប់ឡើយ។ ជាច្រើនករណី វាគ្រាន់តែជាការផ្លាស់ទីទីតាំងនៃបទល្មើសប៉ុណ្ណោះ។

ដោយហេតុនេះ ប្រទេសជិតខាងមិនគួរប្រើបញ្ហានេះសម្រាប់ការស្តីបន្ទោសគ្នាទៅវិញទៅមក ឬដាក់ស្លាកប្រទេសណាមួយថាជា «ប្រទេសឆបោក» ដោយសាមញ្ញឡើយ។ បញ្ហានេះមានលក្ខណៈឆ្លងដែន ហើយអាចផ្លាស់ទីទៅកន្លែងណាមួយបានគ្រប់ពេល។

ថ្ងៃនេះបញ្ហាអាចកើតឡើងនៅកម្ពុជា ប៉ុន្តែថ្ងៃស្អែកវាអាចបង្ហាញខ្លួននៅប្រទេសផ្សេង។ ដរាបណានៅមានចន្លោះប្រហោងក្នុងប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យ និងមានខ្សែសង្វាក់ផលប្រយោជន៍ដែលភ្ជាប់ជាមួយអំពើពុករលួយ ក្រុមឧក្រិដ្ឋជននៅតែអាចស្វែងរកទីតាំងថ្មីបាន។

សម្រាប់កម្ពុជា ការបង្ក្រាបនៅពេលនេះគួរតែបន្តទៅលើស្រទាប់ជ្រៅជាងការចាប់តែអ្នកដែលអង្គុយនៅមុខកុំព្យូទ័រ។ ការស៊ើបអង្កេតគួរតែឈានដល់អ្នកនៅពីក្រោយ ប្រភពហិរញ្ញវត្ថុ ទ្រព្យសម្បត្តិ ទីតាំងប្រតិបត្តិការ បណ្តាញផ្ទេរប្រាក់ និងការលាងលុយ ព្រមទាំងអ្នកដែលអាចផ្តល់ការការពារ ឬភាពងាយស្រួលដល់ក្រុមឧក្រិដ្ឋជន។

បើមានអ្នកណា ទទួលសំណូកដើម្បីជួយការពារក្រុមឆបោក អ្នកនោះក៏គួរត្រូវបានស៊ើបអង្កេត និងទទួលខុសត្រូវតាមច្បាប់ដូចគ្នា។ ការបង្ក្រាបដែលមានប្រសិទ្ធភាព មិនគួរបញ្ចប់ត្រឹមការចាប់ «អ្នកប្រតិបត្តិ» ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវឈានទៅរកអ្នកដែលរកប្រាក់ អ្នករៀបចំ អ្នកផ្តល់ទីតាំង អ្នកលាងលុយ និងអ្នកដែលអាចជួយឱ្យប្រព័ន្ធនេះដំណើរការបាន។

ប្រជាជនកម្ពុជាសាមញ្ញបានទទួលរងផលប៉ះពាល់រួចមកហើយ។ ក្រុមឧក្រិដ្ឋជនអាចរកប្រាក់ខុសច្បាប់ ហើយចាកចេញទៅ ប៉ុន្តែប្រជាជនធម្មតានៅទីនេះបែរជាត្រូវទទួលយកផលវិបាកចំពោះកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងទំនុកចិត្តដែលបាត់បង់។ ស្ថានភាពបែបនេះមិនគួរត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យកើតឡើងម្តងទៀតឡើយ។

កម្ពុជាមិនគួរគេចវេសពីបញ្ហាដែលបានកើតឡើងក្នុងអតីតកាលទេ។ ការទទួលស្គាល់ចំណុចខ្វះខាត គឺជាជំហានមួយនៃការកែលម្អប្រព័ន្ធ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នា ការផ្លាស់ប្តូរដែលកំពុងកើតឡើងនាពេលបច្ចុប្បន្ន ក៏គួរត្រូវបានបង្ហាញតាមរយៈការអនុវត្តច្បាប់ជាក់ស្តែង និងលទ្ធផលដែលអាចវាស់វែងបាន។

ប្រទេសដែលកំពុងប្រឈមនឹងបញ្ហាដូចគ្នា ប្រហែលជានឹងយល់កាន់តែច្បាស់ថា អំពើឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា មិនមែនជាបញ្ហារបស់ប្រទេសណាមួយ ឬជាតិសាសន៍ណាមួយតែម្នាក់ឯងទេ។

កន្លែងណាមានចន្លោះប្រហោង ក្រុមឧក្រិដ្ឋជននឹងស្វែងរកផ្លូវចូល។ កន្លែងណាចាប់ផ្តើមបង្ក្រាបយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ ពួកគេនឹងស្វែងរកទីតាំងផ្សេង។

ប្រហែលជានេះហើយជាមេរៀនដ៏សំខាន់មួយពីបទពិសោធន៍របស់កម្ពុជា ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមក៖ ការខូចខាតកេរ្តិ៍ឈ្មោះមួយប្រទេសអាចកើតឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ប៉ុន្តែការស្តារទំនុកចិត្តវិញ ត្រូវការពេលវេលា និងសកម្មភាពជាក់ស្តែង។

ដូច្នេះ ការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងបទល្មើសឆបោកតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា មិនគួរត្រូវបានមើលថាជាបញ្ហារបស់កម្ពុជាតែមួយទេ។ វាជាបញ្ហាឆ្លងដែនដែលទាមទារឱ្យប្រទេសនានាសហការគ្នា ពង្រឹងការត្រួតពិនិត្យ ចែករំលែកព័ត៌មាន និងបង្ក្រាបបណ្តាញឧក្រិដ្ឋកម្មនៅគ្រប់កម្រិត។

ព្រោះនៅទីបញ្ចប់ ជនល្មើសអាចរត់ចេញពីប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយ ប៉ុន្តែផលប៉ះពាល់ដែលពួកគេបន្សល់ទុក អាចស្ថិតនៅជាមួយប្រជាជន និងសង្គមដ៏យូរមួយ៕

-ស៊ី ស៊ី ថាម-