ការសម្ដែងអាចបំភាន់អ្នកមើលបាន ប៉ុន្តែមិនអាចបំភាន់ភ្នែកអ្នកសង្កេតការណ៍អាស៊ានបានឡើយ

ដោយ៖លោកតា

ចំពោះការរៀបចំដំណើរទស្សនកិច្ចរបស់ភាគីថៃទៅកាន់តំបន់ O’Smach ហើយបង្ហាញទីតាំងមួយចំនួនថាជា “មជ្ឈមណ្ឌល Scam Online” និងបង្ហាញទីតាំងយោធាដើម្បីបកស្រាយថា ការគ្រប់គ្រងតំបន់របស់ខ្លួនគឺជាការការពារខ្លួន យើងគួរតែសួរយ៉ាងសាមញ្ញថា៖ តើការបង្ហាញដោយភាគីម្ខាង គឺស្មើនឹងការពិតដែលបានផ្ទៀងផ្ទាត់រួចហើយឬ?

អតីតកាល យើងធ្លាប់ឃើញខ្សែភាពយន្ត និងរឿងភាគថៃជាច្រើន ដែលសុទ្ធតែជាការសម្ដែង។ ប៉ុន្តែពេលនេះ យើងហាក់ដូចជាកំពុងឃើញ “ឆាកសម្ដែង” មួយទៀត ដែលតួអង្គមិនមែននៅលើកញ្ចក់ទូរទស្សន៍ទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើឆាកនយោបាយ និងព័ត៌មានអន្តរជាតិ។

ប៉ុន្តែសូមកុំភ្លេចថា ក្រុមអ្នកសង្កេតការណ៍អាស៊ាន (AOT) មិនមែនជាអ្នកទស្សនាភាពយន្តដែលគ្រាន់តែមើលតាមសាច់រឿងដែលអ្នករៀបចំឱ្យមើលនោះទេ។ ពួកគេមានភារកិច្ចសង្កេត ប្រមូលព័ត៌មាន និងវាយតម្លៃដោយខ្លួនឯង។ ភ្នែករបស់អ្នកសង្កេតការណ៍ មិនមែនជាភ្នែកដែលបិទដោយការរៀបចំឆាកឡើយ។

ប្រសិនបើថៃនិយាយថា “យើងវាយប្រហារទីតាំង Scam Online ដើម្បីការពារសន្តិសុខ” នោះសំណួរមួយគួរតែត្រូវបានសួរវិញ៖

តើការបង្ក្រាប Scam Online អាចក្លាយជាហេតុផលស្របច្បាប់សម្រាប់ការប្រើកម្លាំងយោធាឆ្លងកាត់បញ្ហាព្រំដែន និងការគ្រប់គ្រងទឹកដីរបស់ប្រទេសជិតខាងបានដែរឬទេ?

បើហេតុផលនេះអាចយកមកប្រើបាន តើនឹងមានអ្វីកើតឡើង ប្រសិនបើថ្ងៃណាមួយ ប្រទេសជិតខាងណាមួយប្រើហេតុផលដូចគ្នា ដោយនិយាយថា៖

“យើងចូលវាយប្រទេសថៃ ដើម្បីបង្ក្រាបបណ្តាញ Scam Online និងការពារប្រជាជនរបស់យើងពីឧក្រិដ្ឋកម្មឆ្លងដែន”

ហើយកងទ័ពរបស់ប្រទេសនោះធ្វើដំណើររហូតដល់ជាយទីក្រុងបាងកក រួចនិយាយថា “នេះមិនមែនជាការឈ្លានពានទេ គឺជាប្រតិបត្តិការការពារខ្លួន និងប្រឆាំង Scam”។

តើថៃនឹងទទួលយកហេតុផលនេះឬ?

ច្បាស់ណាស់ថាមិនទទួលយកទេ។

នោះហើយជាចំណុចដែលត្រូវឱ្យសហគមន៍អន្តរជាតិយល់៖ ស្តង់ដារមួយមិនអាចប្រើសម្រាប់ខ្លួនឯង ហើយស្តង់ដារមួយទៀតប្រើសម្រាប់អ្នកដទៃបានឡើយ។

បញ្ហា Scam Online គឺជាបញ្ហាឧក្រិដ្ឋកម្មឆ្លងដែន ដែលត្រូវការកិច្ចសហប្រតិបត្តិការរវាងប៉ូលិស អាជ្ញាធរហិរញ្ញវត្ថុ តុលាការ និងស្ថាប័នអន្តរជាតិ។ វាមិនគួរត្រូវបានយកមកធ្វើជាខែលនយោបាយ ឬជាលេសសម្រាប់បំលែងជម្លោះព្រំដែនឱ្យទៅជាបញ្ហាយោធាឡើយ។

ហើយប្រសិនបើមានភស្តុតាងថាមានបណ្តាញឆបោកនៅទីតាំងណាមួយ ពិភពលោកគួរតែទាមទារ ភស្តុតាងដែលអាចផ្ទៀងផ្ទាត់ដោយឯករាជ្យ មិនមែនគ្រាន់តែយកការបង្ហាញដែលរៀបចំឡើងដោយភាគីដែលកំពុងមានជម្លោះទៅធ្វើជាសេចក្តីសន្និដ្ឋាននោះទេ។

ចំពោះការអះអាងអំពី “មន្ទីរពេទ្យយកសរីរាង្គ” ឬការប្រើប្រាស់អគារមួយចំនួនសម្រាប់ប្រតិបត្តិការឧក្រិដ្ឋកម្មធ្ងន់ធ្ងរ កាន់តែត្រូវការភស្តុតាងដែលមានស្តង់ដារខ្ពស់។ ការសង្ស័យមិនមែនជាភស្តុតាង ហើយការចោទប្រកាន់មិនមែនជាសាលក្រមរបស់តុលាការឡើយ។

ថៃអាចបង្ហាញអ្វីដែលខ្លួនចង់បង្ហាញបាន។ ប៉ុន្តែការបង្ហាញនោះមិនមានន័យថាពិភពលោកត្រូវតែទទួលយកការបកស្រាយរបស់ថៃទាំងស្រុងឡើយ។

AOT មិនមែនទៅទីនោះដើម្បីធ្វើជាតួសម្ដែងក្នុងខ្សែភាពយន្តរបស់អ្នកណាម្នាក់ទេ។ ពួកគេទៅដើម្បីសង្កេត។

ដូច្នេះ កុំប្រញាប់សរសេរសាច់រឿង ហើយរំពឹងថាអ្នកសង្កេតការណ៍នឹងទទួលយកតួអង្គ និងសាច់រឿងដែលបានរៀបចំទុកជាមុន។

ប្រសិនបើថៃមានភស្តុតាងពិតប្រាកដ សូមបើកវាឱ្យអ្នកជំនាញអន្តរជាតិពិនិត្យដោយឯករាជ្យ។ ប្រសិនបើមានឧក្រិដ្ឋកម្ម សូមនាំជនល្មើសទៅកាត់ទោសតាមច្បាប់។ ប្រសិនបើមានបញ្ហាព្រំដែន សូមដោះស្រាយតាមយន្តការដែលមានច្បាប់ និងការចរចា។

កុំយកបញ្ហា Scam Online មកធ្វើជាខែលបិទបាំងបញ្ហាផ្សេងទៀត។

ពិភពលោកសព្វថ្ងៃមិនមែនជាអ្នកទស្សនាខ្សែភាពយន្តដែលជឿតាមសាច់រឿងរបស់អ្នកដឹកនាំដោយមិនសួរសំណួរទេ។

ការពិតត្រូវការភស្តុតាង។
ការចោទប្រកាន់ត្រូវការការផ្ទៀងផ្ទាត់។
ហើយការប្រើកម្លាំងយោធាត្រូវការការទទួលខុសត្រូវ។

ដូច្នេះ សំណួរដ៏សំខាន់មិនមែនថា “ថៃបានរៀបចំឱ្យគេមើលឃើញអ្វី?” ទេ។

សំណួរគឺ៖

“តើអ្វីដែលគេបង្ហាញ អាចឆ្លងកាត់ការផ្ទៀងផ្ទាត់ដោយឯករាជ្យបានឬទេ?”

ព្រោះនៅចុងក្រោយ ប្រវត្តិសាស្ត្រមិនកត់ត្រាតាមសាច់រឿងដែលអ្នកណាម្នាក់សរសេរឱ្យទេ—វាកត់ត្រាតាមអ្វីដែលអាចបញ្ជាក់បាន។