រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសថៃ លោក ស៊ីហាសាក់ ភួងកេតកែវ (Sihasak Phuangketkeow) បានប្រាប់ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន Reuters ថា៖ «ខ្ញុំបានប្រាប់សហការីកម្ពុជារបស់ខ្ញុំថា ហេតុអ្វីយើងមិនផ្តល់ឱកាសឱ្យការចរចាសិន? ប្រហែលប្រាំមួយខែ ឬរយៈពេលណាមួយសិន»
រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសថៃ លោក ស៊ីហាសាក់ ភួងកេតកែវ (Sihasak Phuangketkeow) បានប្រាប់ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន Reuters ថា៖ «ខ្ញុំបានប្រាប់សហការីកម្ពុជារបស់ខ្ញុំថា ហេតុអ្វីយើងមិនផ្តល់ឱកាសឱ្យការចរចាសិន? ប្រហែលប្រាំមួយខែ ឬរយៈពេលណាមួយសិន»
រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសថៃ លោក ស៊ីហាសាក់ ភួងកេតកែវ (Sihasak Phuangketkeow) បានប្រាប់ទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន Reuters ថា៖
«ខ្ញុំបានប្រាប់សហការីកម្ពុជារបស់ខ្ញុំថា ហេតុអ្វីយើងមិនផ្តល់ឱកាសឱ្យការចរចាសិន? ប្រហែលប្រាំមួយខែ ឬរយៈពេលណាមួយសិន»។
•លោកតាតបទៅ ស៊ីហាសាក់ ភួងកេតកែវថា៖
[កម្ពុជាបានផ្តល់ឱកាសឱ្យការចរចាយូរមកហើយ]
ការលើកឡើងរបស់រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសថៃ លោក ស៊ីហាសាក់ ភួងកេតកែវ ថា «ហេតុអ្វីមិនផ្តល់ឱកាសឱ្យការចរចាសិន ប្រហែលប្រាំមួយខែ ឬរយៈពេលណាមួយ» អាចធ្វើឱ្យអ្នកស្តាប់មានអារម្មណ៍ថា ថៃនៅតែមានឆន្ទៈក្នុងការស្វែងរកដំណោះស្រាយដោយសន្តិវិធីតាមរយៈការចរចា។ ជាគោលការណ៍ នេះគឺជាសារដែលវិជ្ជមាន ព្រោះគ្មានប្រទេសណាមួយចង់ឃើញជម្លោះអូសបន្លាយ ឬឈានទៅរកការប្រឈមមុខគ្នានោះទេ។
ប៉ុន្តែនៅក្នុងវិស័យការទូត សកម្មភាពតែងតែមានន័យធំជាងពាក្យសម្តី។ ការវាយតម្លៃអំពីភាពស្មោះត្រង់នៃឆន្ទៈនយោបាយ មិនអាចផ្អែកលើការថ្លែងសុន្ទរកថាតែមួយពេលបានឡើយ។ ប្រវត្តិនៃការឆ្លើយតបចំពោះសំណើផ្លូវការ និងការអនុវត្តជាក់ស្តែង គឺជាអ្វីដែលសហគមន៍អន្តរជាតិយកមកវាស់វែង។
អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកនេះ កម្ពុជាបានបន្តប្រកាន់យកគោលការណ៍អត់ធ្មត់ ការចរចា និងការគោរពច្បាប់អន្តរជាតិ។ តាមរយៈគណៈកម្មការព្រំដែនរួម និងយន្តការទ្វេភាគីផ្សេងៗ កម្ពុជាបានដាក់សំណើ លិខិត និងការអំពាវនាវជាបន្តបន្ទាប់ ដើម្បីជំរុញឱ្យមានការពិភាក្សាដោយស្មោះត្រង់ និងឈានទៅរកដំណោះស្រាយច្បាស់លាស់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគេសង្កេតឃើញជាញឹកញាប់ គឺការពន្យារពេល ការឆ្លើយតបយឺតយ៉ាវ និងការអូសបន្លាយនីតិវិធីពីសំណាក់ភាគីថៃ។
ដូច្នេះ សំណួរមួយដែលកើតឡើងដោយស្វ័យប្រវត្តិគឺ៖ ប្រសិនបើថៃពិតជាចង់ផ្តល់ឱកាសឱ្យការចរចា ហេតុអ្វីបានជាឱកាសជាច្រើនដែលកម្ពុជាបានផ្តល់ជូនកន្លងមក មិនត្រូវបានប្រើប្រាស់ឱ្យអស់លទ្ធភាព?
នៅក្នុងទ្រឹស្តីការទូត ការពន្យារពេលអាចជាយុទ្ធសាស្ត្រមួយ។ ការរក្សាបញ្ហាឱ្យនៅក្នុងស្ថានភាពមិនច្បាស់លាស់ អាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់ភាគីដែលយល់ថា ពេលវេលាកំពុងស្ថិតនៅខាងខ្លួន។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ភាគីដែលចង់បានដំណោះស្រាយពិតប្រាកដ ការអូសបន្លាយមិនមែនជាផ្លូវទៅរកសន្តិភាពនោះទេ។ វាគ្រាន់តែធ្វើឱ្យជម្លោះបន្តរស់នៅក្រោមទម្រង់ថ្មីប៉ុណ្ណោះ។
ជាក់ស្តែង កម្ពុជាបានបង្ហាញថា ខ្លួនមិនចង់ឱ្យបញ្ហាដែលពាក់ព័ន្ធនឹងអធិបតេយ្យភាព និងផលប្រយោជន៍ជាតិ ត្រូវជាប់គាំងដោយគ្មានទីបញ្ចប់ឡើយ។ ការសម្រេចចិត្តប្រើប្រាស់យន្តការក្រោមអនុសញ្ញាច្បាប់សមុទ្ររបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ (UNCLOS) មិនមែនជាការបដិសេធការចរចាទេ ប៉ុន្តែជាការបង្ហាញពីការជឿជាក់លើច្បាប់អន្តរជាតិ និងការស្វែងរកដំណោះស្រាយដែលមានតម្លាភាព និងអាចទទួលយកបានដោយសហគមន៍អន្តរជាតិ។
ភាពរឹងមាំរបស់កម្ពុជា ស្ថិតនៅលើការប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍ មិនមែនលើការបង្កើនភាពតានតឹង។ កម្ពុជាបានបង្ហាញការអត់ធ្មត់រយៈពេលយូរ ប៉ុន្តែមិនបានបោះបង់សិទ្ធិ និងផលប្រយោជន៍ស្របច្បាប់របស់ខ្លួនឡើយ។ កម្ពុជាបានជ្រើសរើសផ្លូវច្បាប់ជំនួសឱ្យផ្លូវកម្លាំង និងជ្រើសរើសវេទិកាអន្តរជាតិជំនួសឱ្យការប្រឈមមុខគ្នា។
នៅក្នុងពិភពលោកសម័យទំនើប ភាពខ្លាំងរបស់ប្រទេសមួយ មិនត្រូវបានវាស់វែងត្រឹមទំហំកងទ័ព ឬអំណាចសេដ្ឋកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ។ ភាពខ្លាំងពិតប្រាកដ គឺការមានទំនុកចិត្តលើអំណះអំណាងរបស់ខ្លួន ការហ៊ានឈរលើគោលការណ៍ច្បាប់ និងការហ៊ានឱ្យសហគមន៍អន្តរជាតិវិនិច្ឆ័យដោយតម្លាភាព។
ពេលវេលាបានបង្ហាញរួចហើយថា កម្ពុជាបានផ្តល់ឱកាសឱ្យការចរចាយូរមកហើយ។ ដូច្នេះ បញ្ហាសំខាន់មិនមែនស្ថិតនៅលើការស្នើសុំឱកាសបន្ថែមទៀតនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើការប្រើប្រាស់ឱកាសដែលមានស្រាប់ ដោយឆន្ទៈពិតប្រាកដ ដើម្បីឈានទៅរកដំណោះស្រាយដែលយុត្តិធម៌ និងស្ថិតស្ថេរ៕
