លោកតា បំភ្លើតបទៅ Bangkok post ! ថៃអាចគេចពីការចរចាបាន តែមិនអាចគេចពីច្បាប់អន្តរជាតិបានឡើយ
លោកតា បំភ្លើតបទៅ Bangkok post ! ថៃអាចគេចពីការចរចាបាន តែមិនអាចគេចពីច្បាប់អន្តរជាតិបានឡើយ
A Message to Bangkok Post: Thailand May Avoid Negotiations, but It Cannot Avoid International Law
ការរាយការណ៍របស់ Bangkok Post អំពីការសម្រេចចិត្តរបស់កម្ពុជាក្នុងការចាប់ផ្តើមដំណើរការផ្សះផ្សាជាកាតព្វកិច្ចក្រោម UNCLOS ត្រូវបានបង្ហាញក្នុងទម្រង់ដែលហាក់ដូចជាកម្ពុជាកំពុងបង្កើតបញ្ហាថ្មីមួយក្នុងទំនាក់ទំនងកម្ពុជា-ថៃ។ ប៉ុន្តែការពិតគឺផ្ទុយស្រឡះ។
កម្ពុជាមិនបានបង្កើតវិវាទសមុទ្រនេះឡើយ។ វិវាទនេះមានស្រាប់ជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ។ កម្ពុជាក៏មិនមែនជាអ្នកលុបចោលក្របខណ្ឌចរចាឆ្នាំ២០០១ដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺថៃជាអ្នកសម្រេចចិត្តលុបចោលកិច្ចព្រមព្រៀងនោះជាឯកតោភាគី។
ដូច្នេះ សំណួរដែលគួរសួរមិនមែនថា “ហេតុអ្វីកម្ពុជាទៅ UN” ទេ? ប៉ុន្តែគួរសួរថា “ហេតុអ្វីថៃជ្រើសរើសបិទទ្វារចរចាដែលមានស្រាប់?”
នៅពេលក្របខណ្ឌទ្វេភាគីត្រូវបានបញ្ចប់ដោយភាគីម្ខាង ការងាកទៅរកយន្តការអន្តរជាតិមិនមែនជាសកម្មភាពបង្កជម្លោះទេ តែជាជំហានធម្មតារបស់រដ្ឋដែលគោរពច្បាប់អន្តរជាតិ។
Bangkok Post ព្យាយាមបង្ហាញថា ការលុបចោលកិច្ចព្រមព្រៀងឆ្នាំ២០០១ គឺដោយសារតែ “គ្មានវឌ្ឍនភាព” អស់រយៈពេលជាង២០ឆ្នាំ ប៉ុន្តែអំណះអំណាងនេះមានភាពផ្ទុយគ្នាដោយខ្លួនឯង។
ប្រសិនបើគ្មានវឌ្ឍនភាព ព្រោះភាគីទាំងពីរមិនអាចឈានដល់ការព្រមព្រៀងបាន នោះដំណោះស្រាយសមហេតុផលគឺការពង្រឹងយន្តការចរចា ឬយកបញ្ហាទៅរកមជ្ឈដ្ឋានអព្យាក្រឹត មិនមែនការរំលាយក្របខណ្ឌដែលមានស្រាប់នោះទេ។
តាមតក្កវិជ្ជាដូចគ្នា គ្មានតុលាការណាមួយនឹងបិទទ្វារទេ ព្រោះតែសំណុំរឿងមួយមិនទាន់សម្រេចបានលទ្ធផល។
ចំណុចគួរឱ្យកត់សម្គាល់មួយទៀត គឺការភ្ជាប់បញ្ហានេះទៅនឹងនយោបាយក្នុងស្រុករបស់ថៃ។ អត្ថបទបានទទួលស្គាល់ដោយខ្លួនឯងថា ការលុបចោល MoU 44 គឺជាការសន្យាយុទ្ធនាការបោះឆ្នោតរបស់លោក អនុទិន ហើយកើតឡើងក្នុងបរិយាកាសជាតិនិយមខ្លាំងក្រោយការប៉ះទង្គិចព្រំដែន។
នេះមានន័យថា ការសម្រេចចិត្តដ៏សំខាន់មួយទាក់ទងនឹងវិវាទអន្តរជាតិ មិនត្រូវបានជំរុញដោយគោលការណ៍ច្បាប់អន្តរជាតិទេ ប៉ុន្តែដោយការគណនានយោបាយក្នុងស្រុក។
បញ្ហាព្រំដែន និងអធិបតេយ្យភាពមិនគួរក្លាយជាឧបករណ៍ប្រមូលសន្លឹកឆ្នោតឡើយ។ ប្រវត្តិសាស្ត្រពិភពលោកបានបង្ហាញជាច្រើនលើកថា នៅពេលជាតិនិយមត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាព្រំដែន លទ្ធផលចុងក្រោយគឺការបាត់បង់ទំនុកចិត្ត និងភាពតានតឹងកាន់តែខ្លាំង។
អ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាងនេះ គឺថៃអះអាងថាខ្លួន “មិនព្រួយបារម្ភ” ចំពោះការដែលកម្ពុជាប្រើយន្តការ UNCLOS ទេ។ បើពិតជាដូច្នោះ ហេតុអ្វីបានជាមានការខិតខំពន្យល់ និងការពារជំហររបស់ខ្លួនជាបន្តបន្ទាប់?
ការប្រើយន្តការផ្សះផ្សាក្រោម UNCLOS មិនមែនជាការប្រកាសសង្គ្រាមទេ វាគឺជាការអំពាវនាវឱ្យអ្នកជំនាញឯករាជ្យពិនិត្យអង្គហេតុ និងច្បាប់។ រដ្ឋណាដែលជឿជាក់លើជំហររបស់ខ្លួនពិតប្រាកដ មិនគួរមានអ្វីត្រូវភ័យខ្លាចពីការពិនិត្យអព្យាក្រឹតបែបនេះឡើយ។
ចំណែកផ្នែកចុងក្រោយនៃអត្ថបទ ដែលនិយាយអំពីសកម្មភាពយោធារបស់ថៃនៅតាមព្រំដែន គឺកាន់តែបង្កើតសំណួរធ្ងន់ធ្ងរ។
អត្ថបទព្យាយាមបង្ហាញថា ការវាយប្រហារយោធារបស់ថៃចូលទៅក្នុងតំបន់ក្បែរព្រំដែនកម្ពុជា គឺជារឿងចាំបាច់ និងស្របតាមផែនការសន្តិសុខ។ ប៉ុន្តែការពន្យល់បែបនេះមិនអាចលុបបំបាត់សំណួរមូលដ្ឋានមួយបានទេ៖ តើមាន ឬមិនមានការរំលោភលើអធិបតេយ្យភាពរបស់រដ្ឋជិតខាង?
ច្បាប់អន្តរជាតិមិនអនុញ្ញាតឱ្យរដ្ឋណាមួយធ្វើសកម្មភាពយោធាឆ្លងដែនដោយឯកតោភាគីឡើយ លើកលែងតែករណីដែលមានមូលដ្ឋានច្បាប់អន្តរជាតិច្បាស់លាស់។ ការអះអាងអំពីសន្តិសុខជាតិ មិនមែនជាប័ណ្ណអនុញ្ញាតគ្មានដែនកំណត់សម្រាប់ការរំលោភអធិបតេយ្យភាពរបស់រដ្ឋដទៃឡើយ។
ការពិតមួយដែលមិនអាចបដិសេធបាន គឺសកម្មភាពទាំងឡាយដែលកើតឡើងនៅតំបន់ព្រំដែនសព្វថ្ងៃ មិនអាចលាក់បាំងពីភ្នែកពិភពលោកបានទៀតទេ។ ផ្កាយរណប ព័ត៌មានបើកចំហ ប្រព័ន្ធតាមដានទំនើប និងការសង្កេតរបស់អង្គការអន្តរជាតិ បានធ្វើឱ្យការពិតក្លាយជាអ្វីដែលអាចផ្ទៀងផ្ទាត់បាន។
ការសម្រេចចិត្តរបស់កម្ពុជាក្នុងការយកបញ្ហាទំនាស់ ទៅកាន់អង្គការសហប្រជាជាតិ មិនមែនជាសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាជាសញ្ញានៃការជឿជាក់លើច្បាប់អន្តរជាតិ។ រដ្ឋដែលជឿជាក់លើច្បាប់ នឹងស្វែងរកដំណោះស្រាយតាមច្បាប់។ រដ្ឋដែលជឿជាក់លើអំណាច នឹងស្វែងរកដំណោះស្រាយតាមអំណាច។
សហគមន៍អន្តរជាតិនឹងវាយតម្លៃដោយខ្លួនឯងថា ភាគីណាកំពុងបើកទ្វារឱ្យមានការពិនិត្យអព្យាក្រឹតក្រោមច្បាប់អន្តរជាតិ និងភាគីណាកំពុងព្យាយាមប្តូរបញ្ហាច្បាប់ឱ្យទៅជាបញ្ហានយោបាយ និងជាតិនិយម។
នៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី២១ អំណាចអាចបង្កើតសម្ពាធបានមួយរយៈ ប៉ុន្តែមានតែច្បាប់ និងយុត្តិធម៌ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចបង្កើតសន្តិភាពយូរអង្វែងបានឡើយ។
លោកតាប្រាបទៅថៃថា៖
«រដ្ឋមួយមិនអាចរស់នៅ និងរីកចម្រើនដោយមិនគោរពច្បាប់អន្តរជាតិបានឡើយ ព្រោះច្បាប់អន្តរជាតិជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់ការរក្សាសន្តិភាព សន្តិសុខ កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងទំនាក់ទំនងល្អរវាងរដ្ឋនានា។ ការគោរពច្បាប់អន្តរជាតិមិនត្រឹមតែជាកាតព្វកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាសញ្ញាបង្ហាញពីភាពថ្លៃថ្នូរ ភាពទទួលខុសត្រូវ និងភាពស៊ីវិល័យរបស់រដ្ឋមួយនៅក្នុងសហគមន៍អន្តរជាតិផងដែរ។ បើរដ្ឋណាមួយមិនគោរពច្បាប់អន្តរជាតិ រដ្ឋនោះអាចប្រឈមមុខនឹងការថ្កោលទោស ការដាក់ទណ្ឌកម្ម ឬការបាត់បង់ទំនុកចិត្តពីបណ្តាប្រទេសដទៃ និងអង្គការអន្តរជាតិនានា។ ជាលទ្ធផល រដ្ឋនោះអាចត្រូវដកខ្លួនចេញពីអង្គការ និងសមាគមនានា ឬត្រូវបានគេបដិសេធពីកិច្ចសហប្រតិបត្តិការផ្សេងៗ ដែលនាំឱ្យរស់នៅដោយឯកោពីសហគមន៍អន្តរជាតិ។ ស្ថានភាពបែបនេះប្រៀបបាននឹង “រដ្ឋឯកោ” ឬ “រដ្ឋព្រៃ” ដែលខ្វះការទទួលស្គាល់ ការគាំទ្រ និងទំនាក់ទំនងប្រក្រតីជាមួយពិភពលោក ដោយធ្វើឱ្យការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច នយោបាយ និងសង្គមជួបប្រទះឧបសគ្គយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ»៕
បែបនេះឡើយ។
ចំណែកផ្នែកចុងក្រោយនៃអត្ថបទ ដែលនិយាយអំពីសកម្មភាពយោធារបស់ថៃនៅតាមព្រំដែន គឺកាន់តែបង្កើតសំណួរធ្ងន់ធ្ងរ។
អត្ថបទព្យាយាមបង្ហាញថា ការវាយប្រហារយោធារបស់ថៃចូលទៅក្នុងតំបន់ក្បែរព្រំដែនកម្ពុជា គឺជារឿងចាំបាច់ និងស្របតាមផែនការសន្តិសុខ។ ប៉ុន្តែការពន្យល់បែបនេះមិនអាចលុបបំបាត់សំណួរមូលដ្ឋានមួយបានទេ៖ តើមាន ឬមិនមានការរំលោភលើអធិបតេយ្យភាពរបស់រដ្ឋជិតខាង?
ច្បាប់អន្តរជាតិមិនអនុញ្ញាតឱ្យរដ្ឋណាមួយធ្វើសកម្មភាពយោធាឆ្លងដែនដោយឯកតោភាគីឡើយ លើកលែងតែករណីដែលមានមូលដ្ឋានច្បាប់អន្តរជាតិច្បាស់លាស់។ ការអះអាងអំពីសន្តិសុខជាតិ មិនមែនជាប័ណ្ណអនុញ្ញាតគ្មានដែនកំណត់សម្រាប់ការរំលោភអធិបតេយ្យភាពរបស់រដ្ឋដទៃឡើយ។
ការពិតមួយដែលមិនអាចបដិសេធបាន គឺសកម្មភាពទាំងឡាយដែលកើតឡើងនៅតំបន់ព្រំដែនសព្វថ្ងៃ មិនអាចលាក់បាំងពីភ្នែកពិភពលោកបានទៀតទេ។ ផ្កាយរណប ព័ត៌មានបើកចំហ ប្រព័ន្ធតាមដានទំនើប និងការសង្កេតរបស់អង្គការអន្តរជាតិ បានធ្វើឱ្យការពិតក្លាយជាអ្វីដែលអាចផ្ទៀងផ្ទាត់បាន។
ការសម្រេចចិត្តរបស់កម្ពុជាក្នុងការយកបញ្ហាទំនាស់ ទៅកាន់អង្គការសហប្រជាជាតិ មិនមែនជាសញ្ញានៃភាពទន់ខ្សោយឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាជាសញ្ញានៃការជឿជាក់លើច្បាប់អន្តរជាតិ។ រដ្ឋដែលជឿជាក់លើច្បាប់ នឹងស្វែងរកដំណោះស្រាយតាមច្បាប់។ រដ្ឋដែលជឿជាក់លើអំណាច នឹងស្វែងរកដំណោះស្រាយតាមអំណាច។
សហគមន៍អន្តរជាតិនឹងវាយតម្លៃដោយខ្លួនឯងថា ភាគីណាកំពុងបើកទ្វារឱ្យមានការពិនិត្យអព្យាក្រឹតក្រោមច្បាប់អន្តរជាតិ និងភាគីណាកំពុងព្យាយាមប្តូរបញ្ហាច្បាប់ឱ្យទៅជាបញ្ហានយោបាយ និងជាតិនិយម។
នៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី២១ អំណាចអាចបង្កើតសម្ពាធបានមួយរយៈ ប៉ុន្តែមានតែច្បាប់ និងយុត្តិធម៌ប៉ុណ្ណោះ ដែលអាចបង្កើតសន្តិភាពយូរអង្វែងបានឡើយ។
លោកតាប្រាបទៅថៃថា៖
«រដ្ឋមួយមិនអាចរស់នៅ និងរីកចម្រើនដោយមិនគោរពច្បាប់អន្តរជាតិបានឡើយ ព្រោះច្បាប់អន្តរជាតិជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់ការរក្សាសន្តិភាព សន្តិសុខ កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និងទំនាក់ទំនងល្អរវាងរដ្ឋនានា។ ការគោរពច្បាប់អន្តរជាតិមិនត្រឹមតែជាកាតព្វកិច្ចប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាសញ្ញាបង្ហាញពីភាពថ្លៃថ្នូរ ភាពទទួលខុសត្រូវ និងភាពស៊ីវិល័យរបស់រដ្ឋមួយនៅក្នុងសហគមន៍អន្តរជាតិផងដែរ។ បើរដ្ឋណាមួយមិនគោរពច្បាប់អន្តរជាតិ រដ្ឋនោះអាចប្រឈមមុខនឹងការថ្កោលទោស ការដាក់ទណ្ឌកម្ម ឬការបាត់បង់ទំនុកចិត្តពីបណ្តាប្រទេសដទៃ និងអង្គការអន្តរជាតិនានា។ ជាលទ្ធផល រដ្ឋនោះអាចត្រូវដកខ្លួនចេញពីអង្គការ និងសមាគមនានា ឬត្រូវបានគេបដិសេធពីកិច្ចសហប្រតិបត្តិការផ្សេងៗ ដែលនាំឱ្យរស់នៅដោយឯកោពីសហគមន៍អន្តរជាតិ។ ស្ថានភាពបែបនេះប្រៀបបាននឹង “រដ្ឋឯកោ” ឬ “រដ្ឋព្រៃ” ដែលខ្វះការទទួលស្គាល់ ការគាំទ្រ និងទំនាក់ទំនងប្រក្រតីជាមួយពិភពលោក ដោយធ្វើឱ្យការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច នយោបាយ និងសង្គមជួបប្រទះឧបសគ្គយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ»៕
