វិចារណកថា ៨៤ – បណ្ដាញតែមួយ អនាគតតែមួយ

វិចារណកថា ៨៤ – បណ្ដាញតែមួយ អនាគតតែមួយ

គំនិតផ្តើម
«អនាគតត្រូវបានត្បាញឡើងពីទំនាក់ទំនង ហើយរាល់ជម្រើសដែលកើតចេញពីការយកចិត្តទុកដាក់ សុទ្ធតែជួយពង្រឹងខ្សែស្រឡាយមួយនៃបណ្ដាញជីវិត។»

ថ្ងៃទី២០ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៦
សៀវភៅ វគ្គទី៣(Volume III) បានចាប់ផ្តើមដោយមើល ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីជាការសន្ទនាដ៏រស់រវើកមួយ។ យើងបានតាមដានថាមពលពីពន្លឺព្រះអាទិត្យ ឆ្លងកាត់អ្នកផលិត ទៅកាន់អ្នកប្រើប្រាស់។ អ្នកបំបែកសារធាតុបាននាំធាតុចិញ្ចឹមត្រឡប់ទៅក្នុងប្រព័ន្ធវិញ។ ខ្សែសង្វាក់អាហារបានបើកទូលាយក្លាយជាបណ្ដាញហើយ យើងបានយល់ថា តុល្យភាពធម្មជាតិ មិនមែនជាភាពនៅស្ងៀមទេ ប៉ុន្តែជាសមត្ថភាពក្នុងការឆ្លើយតប សម្របខ្លួន និងបន្តរស់។

យើងបានចូលទៅស្គាល់ទំនាក់ទំនងដែលលាក់ខ្លួនក្រោមដី និងទំនាក់ទំនងដ៏ស្រទន់រវាងផ្កា និងភ្ញៀវដែលមកកាន់លម្អង។ គ្រាប់ពូជបានធ្វើដំណើរ។ សត្វប្រមាញ់ និងសត្វដែលត្រូវប្រមាញ់ បានកំណត់រូបរាងជីវិតរបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ការប្រកួតប្រជែងបានជួបនឹងកិច្ចសហការ ហើយការរំខានដែលមើលទៅដូចជាការបញ្ចប់ ពេលខ្លះបែរជាបើកទំព័រថ្មីមួយសម្រាប់ធម្មជាតិ។

បន្ទាប់មក អាហារបានភ្ជាប់រាងកាយរបស់យើងទៅនឹងកសិដ្ឋាន ដី គ្រាប់ពូជចម្រុះ ទឹក ត្រី និងដែនកំណត់នៃសមត្ថភាពស្តារឡើងវិញរបស់ធម្មជាតិ។ ការខ្ជះខ្ជាយបានបង្ហាញយើងថា វដ្ដនៃការយកចិត្តទុកដាក់ដែលបានចាប់ផ្តើមតាំងពីដី ទឹក គ្រាប់ពូជ និងកម្លាំងពលកម្ម អាចត្រូវបានកាត់ផ្តាច់យ៉ាងងាយស្រួលនៅជំហានចុងក្រោយ។

នៅតាមឆ្នេរ ព្រៃកោងកាងបានភ្ជាប់ដី និងសមុទ្រឱ្យនៅក្នុងទំនាក់ទំនងជាមួយគ្នា។ ក្រោមផ្ទៃទឹក វាលស្មៅសមុទ្របានបង្កើតសហគមន៍ជីវិតដែលភ្នែកយើងមិនងាយមើលឃើញ។ សត្វផ្កាថ្មដ៏តូចល្អិតបានសាងសង់ថ្មប៉ប្រះទឹកដ៏ធំ។ ផ្លង់តុងដ៏តូចបានចាប់ផ្តើមផ្លូវថាមពលដែលអាចទ្រទ្រង់ជីវិតសត្វសមុទ្រដ៏ធំ ហើយមហាសមុទ្របានបន្តផ្លាស់ទីកម្ដៅ ឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធអាកាសធាតុរបស់ផែនដី។

ក្រោយពីដំណើរទាំងអស់នេះ ប្រសិនបើយើងសួរថា៖
«តើធម្មជាតិដំណើរការយ៉ាងដូចម្តេច?»

ចម្លើយមិនអាចមានតែយន្តការមួយទេ។ ធម្មជាតិដំណើរការតាមរយៈទំនាក់ទំនង ថាមពល វដ្ត ដែនកំណត់ ការផ្លាស់ប្តូរ ភាពចម្រុះ និងពេលវេលា។ ហើយនៅក្នុងបណ្ដាញទាំងអស់នោះ មានមនុស្សយើងផងដែរ។ យើងជា អ្នកប្រើប្រាស់ កសិករ អ្នកនេសាទ អ្នកសាងសង់ អ្នកស្រាវជ្រាវ គ្រូបង្រៀន ប្រជាពលរដ្ឋ និងអ្នកអ្នកបញ្ជូនសារបរិស្ថាន។ សកម្មភាពរបស់យើងអាចផ្លាស់ប្តូរបណ្ដាញជីវិត ប៉ុន្តែយើងក៏អាចស្តារទំនាក់ទំនងដែលខូចខាត កាត់បន្ថយសម្ពាធ និងបង្កើតលក្ខខណ្ឌដែលអនុញ្ញាតឱ្យជីវិតស្តារឡើងវិញបានដែរ។

ភាពអាស្រ័យគ្នាទៅវិញទៅមក មិនមានន័យថា សកម្មភាពតូចមួយនឹងផ្លាស់ប្តូរអ្វីៗទាំងអស់ភ្លាមៗនោះទេ។ វាមានន័យថា គ្មានសកម្មភាពណាមួយកើតឡើងដោយដាច់ខាតពីអ្វីៗផ្សេងទៀតឡើយ។

តំបន់ដីសើមមួយដែលត្រូវបានការពារ អាចមានឥទ្ធិពលលើទឹក។
អាហារមួយពេលដែលកាត់បន្ថយការខ្ជះខ្ជាយ គឺជាការគោរពចំពោះកសិដ្ឋាន ដី ទឹក និងកម្លាំងពលកម្មដែលបានបង្កើតអាហារនោះ។ ការសម្រេចចិត្តមួយអំពីអាកាសធាតុ អាចមានឥទ្ធិពលទៅដល់ថ្មប៉ប្រះទឹកផ្កាថ្ម។ ហើយមេរៀនមួយដែលចែករំលែកទៅកាន់សិស្សម្នាក់នៅថ្ងៃនេះ អាចមានឥទ្ធិពលលើជម្រើសរបស់មនុស្សម្នាក់នោះ អស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍។

បណ្ដាញជីវិតក៏បង្រៀនយើងឱ្យមានភាពទន់ភ្លន់។ យើងមិនអាចព្យាករណ៍ផលវិបាកគ្រប់យ៉ាងបានទេ។ សកម្មភាពដែលមានបំណងល្អ ក៏ត្រូវការការតាមដាន ការរៀន និងការកែតម្រូវដែរ។ យើងត្រូវស្តាប់វិទ្យាសាស្ត្រ ស្តាប់ចំណេះដឹងមូលដ្ឋាន ស្តាប់សហគមន៍ដែលទទួលផលប៉ះពាល់ ហើយស្តាប់ការផ្លាស់ប្តូរដែលប្រព័ន្ធធម្មជាតិកំពុងប្រាប់យើង។

ការថែរក្សាដោយប្រាជ្ញា មិនមែនមានន័យថាយើងដឹងគ្រប់យ៉ាងទេ។ វាមានន័យថា យើងមានភាពបត់បែនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការរៀន និងក្លាហានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការកែតម្រូវ។

បណ្ដាញជីវិតក៏បង្រៀនយើងអំពីភាពក្លាហានផងដែរ។ ព្រោះបើផលប៉ះពាល់អាចធ្វើដំណើរតាមទំនាក់ទំនង ការផ្លាស់ប្តូរដែលមានប្រយោជន៍ ក៏អាចធ្វើដំណើរតាមទំនាក់ទំនងបានដូចគ្នា។ កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ អាចភ្ជាប់គ្រួសារ សាលារៀន កសិដ្ឋាន អាជីវកម្ម រដ្ឋាភិបាល សហគមន៍ និងប្រទេសនានា ឱ្យធ្វើការរួមគ្នា។
សៀវភៅ វគ្គទី៣(Volume III) បញ្ចប់ការធ្វើដំណើរឆ្ពោះនៅមហាសមុទ្រ ប៉ុន្តែដំណើរនៃការស្វែងយល់របស់យើងមិនទាន់បញ្ចប់ទេ។

ពីទីនេះ សំណួរថ្មីមួយកំពុងរង់ចាំយើង៖ «តើខ្ញុំស្ថិតនៅទីណា ក្នុងធម្មជាតិ?»

តាមពិត អ្នកបានដឹងចម្លើយមួយផ្នែករួចទៅហើយ។ អ្នកស្ថិតនៅក្នុងបណ្ដាញជីវិត—មិនមែននៅកណ្ដាលរបស់វា មិនមែននៅពីលើវា ហើយក៏មិនដែលរស់នៅដោយគ្មានឥទ្ធិពលលើវាឡើយ។
នេះមិនមែនជាការអំពាវនាវឱ្យមនុស្សម្នាក់ក្លាយជាវីរបុរសដែលត្រូវសង្គ្រោះពិភពលោកតែម្នាក់ឯងទេ។

សូមចាប់ផ្តើមដោយថែរក្សាខ្សែស្រឡាយមួយ។ បន្ទាប់មក ខ្សែស្រឡាយមួយទៀត។

អនាគតដ៏រឹងមាំ មិនត្រូវបានតវេញបណ្តាញឡើងដោយសកម្មភាពវីរភាពដ៏ធំតែមួយនោះទេ។ វាត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរយៈទំនាក់ទំនងជាច្រើន ដែលយើងជួយរក្សាឱ្យនៅរស់រវើក។
នៅពេលអ្នកមិនដឹងថា ត្រូវចាប់ផ្តើមពីទីណា សូមចាប់ផ្តើមពីទំនាក់ទំនងពិតប្រាកដដែលនៅជិតអ្នកបំផុត៖
-សំណល់ និងអាហារ
-សាលារៀន និងដី
-ថាមពល និងអាកាសធាតុ
-ថាមពល និងអាកាសធាតុ
-ទន្លេ និងមហាសមុទ្រ
-ចំណេះដឹង និងមនុស្សម្នាក់ទៀត។

ការយកចិត្តទុកដាក់ អាចធ្វើដំណើរបាន នៅពេលយើងបង្កើតគន្លងច្បាស់លាស់ សម្រាប់ដំណើរការ។ នេះជាមេរៀនចុងក្រោយនៃបណ្ដាញជីវិត៖ យើងមិនចាំបាច់គ្រប់គ្រងបណ្ដាញទាំងមូល ដើម្បីមានតួនាទីនៅក្នុងវានោះទេ។ យើងគ្រាន់តែត្រូវយល់ថា ខ្សែបណ្តាញដែលយើងកាន់នៅក្នុងដៃ មានទំនាក់ទំនងទៅនឹងខ្សែបណ្តាញផ្សេងទៀត។

នៅពេលយើងថែរក្សាខ្សែមួយដោយការយល់ដឹង ករុណា និងទំនួលខុសត្រូវ យើងក៏កំពុងជួយរក្សាបណ្ដាញទាំងមូលឱ្យមានឱកាសបន្តរស់។ បណ្ដាញតែមួយ។ ផ្ទះរួមតែមួយ។ អនាគតតែមួយ។

ការពិចារណាតាមបែបព្រះពុទ្ធសាសនា
បដិច្ចសមុប្បាទ ឬការកើតឡើងដោយអាស្រ័យលើហេតុ និងលក្ខខណ្ឌ បង្រៀនយើងថា ជីវិត និងអនាគតរបស់យើង មិនកើតឡើងដោយឯកោទេ។ អ្វីៗកើតឡើង អាស្រ័យលើហេតុ បច្ច័យ និងទំនាក់ទំនងជាច្រើន។

ការយល់ដឹងនេះ ផ្តល់ឱ្យយើងទាំង ភាពទន់ភ្លន់ និងសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើសកម្មភាព។ យើងមិនអាចគ្រប់គ្រងបណ្ដាញជីវិតទាំងមូលបានទេ។ ប៉ុន្តែយើងអាចចូលរួមបង្កើតលក្ខខណ្ឌដែលមានប្រាជ្ញា ករុណា និងប្រយោជន៍ នៅក្នុងផ្នែកនៃបណ្ដាញដែលយើងកំពុងរស់នៅ។ យើងមិនមែនជាម្ចាស់បណ្ដាញជីវិតទេ។ យើងជាខ្សែស្រឡាយមួយនៅក្នុងនោះ។ ហើយរបៀបដែលយើងរស់ អាចជួយឱ្យបណ្តាញផ្សេងទៀតនៅតែរឹងមាំ។

ការពិចារណាសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
តើខ្សែស្រឡាយណាមួយក្នុងបណ្ដាញជីវិត ដែលខ្ញុំមានឆន្ទៈ និងសមត្ថភាពបំផុតក្នុងការចាប់ផ្តើមពង្រឹងនៅថ្ងៃនេះ?

សកម្មភាពសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
សូមបង្កើត «ផែនទីបណ្ដាញជីវិត» ចុងក្រោយមួយ ដោយចាប់ផ្តើមពីជម្រើសប្រចាំថ្ងៃមួយរបស់អ្នក ហើយភ្ជាប់វាទៅកាន់៖ ដី ទឹក អាកាសធាតុ អាហារ សត្វព្រៃ សហគមន៍ និងមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។

សូមសង្កេតថា ជម្រើសតូចមួយ អាចមានខ្សែទំនាក់ទំនងច្រើនជាងដែលយើងធ្លាប់គិត។

ការប្តេជ្ញាចិត្តសម្រាប់ថ្ងៃនេះ
ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងរស់នៅជាខ្សែស្រឡាយមួយដែលមានការយកចិត្តទុកដាក់ នៅក្នុងបណ្ដាញជីវិតតែមួយ ហើយចូលរួមត្បាញអនាគតដែលមានក្តីសង្ឃឹម សម្រាប់ជីវិតទាំងអស់។

នៅពេលយើងការពារធម្មជាតិ យើងក៏កំពុងការពារជីវិតទាំងអស់
—រួមទាំងជីវិតរបស់យើងផ្ទាល់ផងដែរ។ -បរិស្ថាន-