ទស្សនលោកតា ! ការបញ្ចេញមតិនយោបាយ និងកាលៈទេសៈដែលត្រូវគិតគូរ

ទស្សនលោកតា ! ការបញ្ចេញមតិនយោបាយ និងកាលៈទេសៈដែលត្រូវគិតគូរ

ទស្សនលោកតា !

ការបញ្ចេញមតិនយោបាយ និងកាលៈទេសៈដែលត្រូវគិតគូរ

ថ្មីៗនេះ មានការជជែកវែកញែកយ៉ាងច្រើនជុំវិញវីដេអូមួយដែលត្រូវបានចែករំលែកនៅលើបណ្តាញសង្គម ដោយបង្ហាញពីសមត្ថកិច្ចនគរបាលចុះទៅណែនាំ ឬហាមឃាត់សិស្សសាលាមិនឱ្យចែករំលែក និងបញ្ចេញមតិពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានយោបាយនៅលើបណ្តាញសង្គម។ អ្នកខ្លះយល់ថា ប្រសិនបើរឿងនេះជាការពិត នោះវាអាចជាការរឹតត្បិតសិទ្ធិសេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញមតិ និងការចូលរួមក្នុងកិច្ចការសាធារណៈរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។ រីឯអ្នកខ្លះទៀតវិញ យល់ថា វាជាវិធានការចាំបាច់ក្នុងបរិបទបច្ចុប្បន្ន។

តាមទស្សនៈរបស់លោកតា!
ការចាប់អារម្មណ៍ និងការបញ្ចេញមតិលើបញ្ហានយោបាយ មិនមែនជារឿងខុសនោះទេ។ នយោបាយជាកិច្ចការរួមរបស់សង្គម និងជាប់ទាក់ទងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងជីវភាព ការអភិវឌ្ឍ និងអនាគតរបស់ប្រទេសជាតិ។ ក្នុងនាមជាពលរដ្ឋ មនុស្សគ្រប់រូបមានសិទ្ធិក្នុងការយល់ដឹង តាមដាន និងបញ្ចេញមតិលើបញ្ហាសង្គម និងនយោបាយ។ នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃសង្គមប្រជាធិបតេយ្យដែលផ្តល់តម្លៃដល់សំឡេងរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។

ក៏ប៉ុន្តែ អ្វីដែលត្រូវពិចារណានោះ មិនមែនថាការបញ្ចេញមតិនយោបាយខុស ឬត្រូវនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជា “កាលៈទេសៈ” និង “បរិបទ” ដែលកំពុងកើតមាន។ នៅពេលបច្ចុប្បន្ននេះ កម្ពុជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាពាក់ព័ន្ធនឹងអធិបតេយ្យភាពជាតិ និងបញ្ហាព្រំដែនដែលទាមទារឱ្យប្រជាជាតិទាំងមូលមានសាមគ្គីភាព និងឯកភាពផ្ទៃក្នុងឱ្យបានរឹងមាំ។ ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ការរក្សាភាពសុខដុមរមនា និងការរួបរួមជាតិ គឺជាកត្តាសំខាន់ដែលមិនអាចមើលរំលងបាន។

យើងដឹងហើយថា នៅពេលនិយាយអំពីនយោបាយ តែងតែមានទស្សនៈផ្សេងៗគ្នា។ មានអ្នកស្រប និងអ្នកផ្ទុយ មានអ្នកគាំទ្រ និងអ្នកជំទាស់។ នេះជារឿងធម្មតានៅក្នុងសង្គមណាមួយ។ ប៉ុន្តែបញ្ហាគឺថា នៅពេលការពិភាក្សាមិនផ្អែកលើហេតុផល ឬនៅពេលអ្នកចូលរួមខ្វះព័ត៌មានគ្រប់គ្រាន់ ការជជែកវែកញែកអាចប្រែក្លាយទៅជាការឈ្លោះប្រកែកគ្នា ការប្រមាថគ្នា និងការបង្កើតការបែកបាក់នៅក្នុងសង្គម។

ប្រសិនបើយើងក្រឡេកមើលទៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ វាបានផ្តល់មេរៀនជាច្រើនអំពីតម្លៃនៃសាមគ្គីភាពជាតិ។ ក្រោយសម័យដ៏រុងរឿងនៃអាណាចក្រអង្គរ ប្រទេសខ្មែរបានចាប់ផ្តើមចុះទន់ខ្សោយជាបន្តបន្ទាប់។ ក្នុងចំណោមមូលហេតុជាច្រើន មូលហេតុដ៏សំខាន់មួយគឺការបែកបាក់ផ្ទៃក្នុង និងការខ្វះឯកភាពជាតិ។ នៅពេលដែលខ្មែរបែងចែកជាបក្ខពួក ប្រកួតប្រជែងអំណាចគ្នា និងមិនអាចរួបរួមកម្លាំងដើម្បីការពារផលប្រយោជន៍រួមរបស់ជាតិបាន នោះកម្លាំងជាតិក៏ត្រូវបានចុះខ្សោយពីខាងក្នុង។

ករណីបន្ទាយលង្វែក គឺជាឧទាហរណ៍ប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ច្បាស់លាស់មួយ។ លង្វែកធ្លាប់ជារាជធានី និងជាមជ្ឈមណ្ឌលនយោបាយ សេដ្ឋកិច្ច និងយោធាដ៏សំខាន់របស់ខ្មែរ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែភាពមិនចុះសម្រុងគ្នាក្នុងជួរថ្នាក់ដឹកនាំ និងការបែកបាក់ផ្ទៃក្នុង បានធ្វើឱ្យសត្រូវអាចស្វែងរកចំណុចខ្សោយ និងវាយលុកបានដោយជោគជ័យ។ មេរៀននេះបង្ហាញថា គ្រោះថ្នាក់ធំបំផុតសម្រាប់ជាតិ មិនមែនតែងតែមកពីខាងក្រៅនោះទេ ប៉ុន្តែជាញឹកញាប់កើតចេញពីការបែកបាក់គ្នានៅខាងក្នុងជាតិខ្លួនឯង។

ប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរក៏បានបង្ហាញផងដែរថា នៅពេលដែលខ្មែររួបរួមគ្នា មានឆន្ទៈតែមួយ និងគោលដៅរួមតែមួយ ប្រទេសជាតិក៏មានភាពរឹងមាំ អាចជម្នះឧបសគ្គ និងការគំរាមកំហែងពីខាងក្រៅបាន។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្មែរបែកបាក់គ្នា ទុកឱ្យភាពខុសគ្នាខាងនយោបាយ ឬផលប្រយោជន៍បុគ្គលធំជាងផលប្រយោជន៍ជាតិ នោះប្រទេសជាតិក៏ងាយរងគ្រោះ និងធ្លាក់ចូលក្នុងឧបាយកលរបស់អ្នកដទៃ។

ជាពិសេសនៅលើបណ្តាញសង្គម ព័ត៌មានមិនពិត ព័ត៌មានបំភាន់ ឬការបកស្រាយដោយអារម្មណ៍ អាចរីករាលដាលយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ប្រសិនបើមិនមានការប្រុងប្រយ័ត្នទេ វាអាចនាំឱ្យប្រជាពលរដ្ឋបែកបាក់គំនិត បាត់បង់ជំនឿលើគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយអាចធ្លាក់ចូលក្នុងឧបាយកលរបស់អ្នកដែលចង់ឃើញប្រទេសជាតិខ្សោយ ឬអស្ថិរភាព។

ហេតុដូច្នេះហើយលោកតាយល់ថា៖
បញ្ហាសំខាន់មិនមែនស្ថិតនៅលើការបញ្ចេញមតិនយោបាយនោះទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅលើរបៀបនៃការបញ្ចេញមតិ កម្រិតនៃការយល់ដឹង និងការគិតគូរពីផលប៉ះពាល់ដែលអាចកើតឡើងចំពោះសង្គម និងប្រទេសជាតិ។ ការខុសគ្នាខាងគំនិត គឺជារឿងធម្មតា ប៉ុន្តែការខុសគ្នានោះមិនគួរប្រែក្លាយទៅជាការស្អប់ខ្ពើមគ្នា ឬការបែកបាក់ជាតិឡើយ។ យើងគួរតែរៀនពីមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្រ ដោយរក្សា “ឯកភាពក្នុងភាពខុសគ្នា” និងដាក់ផលប្រយោជន៍ជាតិជាធំជាងផលប្រយោជន៍នយោបាយ ឬផលប្រយោជន៍បុគ្គល។

សិទ្ធិបញ្ចេញមតិ គឺជាតម្លៃដ៏សំខាន់មួយ ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់សិទ្ធិនោះដោយការទទួលខុសត្រូវ និងដោយគិតដល់ផលប្រយោជន៍ជាតិជារួម គឺកាន់តែសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត។ នៅក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈ ជាពិសេសពេលដែលប្រទេសជាតិកំពុងប្រឈមនឹងបញ្ហាធំៗ យើងគួរតែចងចាំមេរៀនពីអតីតកាលថា នៅពេលខ្មែររួបរួមគ្នា ខ្មែររឹងមាំ ប៉ុន្តែនៅពេលខ្មែរបែកបាក់គ្នា ខ្មែរក៏ងាយរងគ្រោះ។ ដូច្នេះ ការរក្សាសាមគ្គីភាពជាតិ ការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក និងការប្រើប្រាស់សេរីភាពដោយប្រាជ្ញា គឺជាផ្លូវដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ការពារអធិបតេយ្យភាព និងអនាគតរបស់កម្ពុជា៕